سر شمشیر عدالت لب تیغ

عدل واژه ای است که سخن گفتن درباره ی آن زیباست ،میشود صد ها کتاب در باره ی آن نوشت و هزاران سال در باره ی آن صحبت کرد و به گفتگو پرداخت ،گفتگو کنیم و گفتگو کنیم وگفتگو کنیم و00000
اما اجرای لحظه ای از آن برای بسیاری قابل تحمل نخواهد بود،حتی آنهایی که در باره ی آن صحبت میکنند تاب اجرا شدنش را ندارند،و تماتم سعی خود را برای از سر راه برداشتن این مانع میکنند که مبادا آنچه را که از ظلم بدست آوردند از دست بدهند،مبادا آزادی لجام گسیخته ی آنها که همچون اسبی چموش و نا آرام رها ست وآزادی و حق دیگران را زیر پای خود له میکند،محدود شود.مبادا قله های ثروت وستون های قدرت که از بی عدالتی بدست آوردند و توسط آن تمام آزادی راکه برای خودمنحصر کرده اند ،فرو ریزد،مبادا عدالت باعث شود شهرت آن ها جلوی قدرتشان را بگیرد،مبادا و مبادا و000
آری عدالت تنهاست چون علی تنهاست ،علی غصه ی معرفتش را میخورد که چرا باید آنرا در چاه ریزد و اینکه باید دریای علم و کوه معرفت ودرخت سرسبز عدل تنها باشد .علی غصه ی مردم را میخورد که نمیخواهند علی را داشته باشند.اما علی باز هم تنهاست و فرزندش مهدی نیز تنهاتر.ما نیزخواهان مهدی موعود نیستیم،شاید ما هم از این میترسیم که که اسب نا آرام نفسمان آرام گیرد.و دیگر رها نباشد.اگر علی را بخواهیم او خواهد آمد،فقط باید به نفسمان بفمهمانیم که((مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک ، چند روزی قفسی ساخته ام از بدنم))باید این را باور داشته باشیم که ما انسانیم و مال قفس دنیا نیستیم،واگر این را ایمان داشته باشیم، علی دوران مهدی موعود را خواهیم داشت و خواهد آمد0