حقیقت یا شک؟!!؟

در متن قبلی خود دیدم بعضی از بچه ها حرف هایی در باره ی نسبی بودن یا مطلق بودن حقیقت زدند.خب این بحث طولانیست.از زمان کانت و هایدگر که شک را وارد مباحث خود کردندو اساس و پایه لیبرالیسم مطرح شد ودکارت نیز در جواب اینها همان سخن معروف خود را زد که((من فکر میکنم پس هستم)) البته این سخن اشکالاتی نیز دارد که بو علی سینا آنرا به زیبایی مطرح و تصحیح کرد.
خب اینها مباحث فلسفی است که جا دارد در جای در فرصت مناسب تری به آن نیز بپردازیم.ولی من الان از سوی دیگر به این بحث، قصد دارم بپردازم. همان طور که میدانید خیلی ازما از گفتمان صحبت میکنیم ودوست داریم اختلاف نظر ها را با گفتمان برطرف کنیم.اما بر چه پای و اساسی؟بر پایه شک یا حقیقت؟.. اگر ما مبنای خود را در عقل بشر بر پایه ی شک بدانیم و درکیات را مطابق با واقعیت ندانیم،آیا فصل کشترکی برای گفتگو باقی میماند؟آیا آنجا که هیچ تفاهمی نباشد به گفتمان می انجامد یا به جدل و خشونت؟آیاآن وقتی که میگویند که حق ثابت نیست و در زمان های مختلف و در مکان های گوناگون قرائت های گوناگونی دارد آیا باز میشود به گفتگو پرداخت؟یا خیر؟ بله دوستان البته از نظر فلسفی میشود مطلق بودن حق را واینکه درکیات بدیهی و یا وحی آشکار منطبق بر واقعیت است ،اثبات کرد. اماحق ثابت است و یکسان وآن ما هستیم که گاه وبی گاه مسیرمان به خطا میرود وحق را آنطور که باید نمی بینیم.آری آن زمان که هرکس قرائت خود را منطبق بر حق بداند دیگر بجای گفتگوی تفکر ها ،گفتگوی تمدن ها مطرح میشود(آنهم نه فرهنگ بلکه تمدن،که ابهامات زیادی برای اانسان بوجود میاورد) جای گفتگو خشونت می نشیند.