انتظار مکتب زندگی
این مطلب را در روز ولادت حضرت امام زمان مینویسم .روز بزرگیست روز مولود منجی بشریت روزمولود کسی که جهان را غرق در عدالت خود خواهد کرد عدالتی که مردم جهان تشنه آن هستند چون ریشه در فطرت انسان دارد.ومردم دنیا از آن محرومند.حال چه ؟چه باید کرد ؟آیا باید دست روی دست گذاشت و منتظر بود اگر اینطور است که چطور افضل اعمال است؟یا باید کاری کردو زمینه را مهیا کرد برای ظهور او؟اصلآ این انتظار چه مفهومی دارد؟و چه فایده ای دارد؟و...
این ها سوالاتی است که به ذهن یک مسلمان شیعه رخ میدهد.ولی من میخواهم تنها به قسمتی از این سوالات بپردازم.که اصلآ این انتظار چه فایده ای دارد؟چگونه میتواند در زندگی ما تاثیر مثبت یا منفی بگذارد؟اگر دقت نکنیم و تفکرمان را بکار نگیریم اثری درست متضاد با آنچه باید در زندگی ما بگذارد.یعنی برخلاف امید با عث یاس و سر خوردگی و عقب ماندگی در زندگی شود.ولی اگر تفکر کنیم(که یک ساعت تفکر برتر از هفتاد سال عبادت است)تاثیر شگرفی در زندگی ما خواهد گذاشت اگر بدانیم که این انتظار بقول معلم شهید شریعتی مکتب اعتراض است دیگر آرام نخواهیم گرفت و همچون یک شیعه ی انقلابی در زندگی هر لحظه ی مان تلاش و تکاپو برای زندگی بهتر خواهد بود واین همان پیشرفت خواهد بود.اگر بدانیم این انتظار و امید مثبت است وامید به زندگانی برتر است آنطور که انسان با تمام کرامات انسانی لایق آن است همواره تلاش برای تحقق آن زندگانی میکنیم و با برپایی عدالت به امید آن جامعه ی عدالت محورزندگانی خواهیم داشت آنطور که باید باشد و دیگر هیچ ظالمی را نمی پذیریم وهیچ تحمیلی(نه تحمیل زور و نه تحمیل زر ونه حتی تحمیل فکر) را قبول نخواهیم کرد وآنگاه الگوی جهانیان خواهیم شد وآنان نیز چنین خواهند کرد وآن روز است که زمینه ی ظهور فراهم شده و او خواهد آمد.